In memoriam

ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΛΣΤΑΤ

 

Πειραιάς, 10-8-2015

 

 

 

in-memoriam-995

 

«Έφυγες κι άφησες πίσω σου συντρίμμια

αρρωστημένους και αγρίμια»

 

 

Εμβρόντητοι μείναμε!

Οδύνη και σπαραγμός!

Ο πατέρας της ανεξαρτησίας μας έφυγε από κοντά μας.

Κάθε φορά που κοιτάζουμε το έργο που άφησε πίσω Του σκεπτόμαστε πόσο απελπιστικά μόνοι μείναμε.

Η αγάπη Του για την πατρίδα, η αφοσίωση στην Υπηρεσία, η πίστη Του στο κώδικα ορθής πρακτικής και το πατρικό Του ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους είναι παρακαταθήκη που άφησε πίσω Του για τους επόμενους Προέδρους της ΕΛΣΤΑΤ.

Η παρουσία Του βραχύβια. Το έργο Του θα αποτελέσει μια σύντομη παρένθεση στα ατέλειωτα βάθη της στατιστικής επιστήμης αλλά και της εφαρμογής της απ’ Αυτόν.

Έβγαλε εκτός μάχης όλους τους εχθρούς της ανεξαρτησίας και με τη βοήθεια των φιλελλήνων δανειστών μας οδήγησε σε ήρεμο λιμάνι. Γι΄ αυτό σήμερα στις αποβάθρες του λιμανιού της ΕΛΣΤΑΤ υπάρχει μεγάλη συγκίνηση και οι εργαζόμενοι είναι πραγματικά απαρηγόρητοι.

Γκρέμισε όλα τα εμπόδια του ιδρυτικού της νόμου και αποτέλεσε ο ίδιος εμπόδιο σε όσους δεν επιθυμούσαν να βαδίσουμε την οδό ανεξαρτησίας που ο ίδιος χάραξε.

Όσοι συνάδελφοι κοινώνησαν τα ιδανικά που πρέσβευε, είδαν το φως το αληθινό…

Οι άλλοι που δεν κοινώνησαν τα ιδανικά Του και με την είδηση της φυγής του έκαναν «Ουφ!», Τον έβλεπαν πολύ μικρό. Αυτό βεβαίως συνέβαινε επειδή όλοι αυτοί βρίσκονταν σε τεράστια απόσταση από την ιδιοφυΐα Του.

Όλοι αυτοί είχαν παραισθήσεις γιατί πίστευαν ότι η ανεξαρτησία Του και η αξιοπιστία Του ήταν κουρδισμένη από ξένα οικονομικά κέντρα εις βάρος της χώρας και Τον παραλλήλιζαν μάλιστα με δράκο που έτρωγε τους αριθμούς μας και φούσκωνε η κοιλιά του.

Είναι πια φανερό ότι όλοι αυτοί που δεν εκτίμησαν αυτή την πατριαρχική μορφή της ανεξαρτησίας μας είναι άρρωστοι και πρέπει να πάνε σε γιατρό αφού πάσχουν από μια σπάνια μορφή ματαιοδοξίας και θέλουν να είναι ανεξάρτητοι χωρίς Αυτόν.

Ακόμη και στα λάθη Του όμως οφείλουμε σεβασμό.

Η επιθετικότητα που κάποιες φορές έβγαζε εναντίον μας ήταν στην πραγματικότητα μια μορφή έκφρασης της αγάπης Του για μας. Αμέσως μετά ένιωθε φοβερές τύψεις και ενοχές απέναντί μας αλλά δεν μας το έδειχνε. Έκρυβε καλά αυτό το κομμάτι του αδύναμου και ευαίσθητου χαρακτήρα Του, που Τον παρέσερνε σε λάθη, τα οποία ίσως οφείλονταν στην παιδική Του ηλικία.

Οφείλουμε λοιπόν σεβασμό.

Όμως νιώθουμε ακόμη μεγαλύτερη θλίψη γιατί σκεπτόμαστε όλους αυτούς που άφησε πίσω Του.

Τα πνευματικά Του τέκνα που σαν γονιμοποιημένα ωάρια περιέχουν μέσα τους την ιερά σπίθα του οράματός Του.

Όλους αυτούς που παρότι ήταν δίπλα Του όλα αυτά τα χρόνια και Τον στήριζαν, ποτέ δεν μας εξωτερίκευσαν τα πραγματικά τους αισθήματα και τις βαθιές σκέψεις που έκαναν γι’ Αυτόν. Μόνο όταν τους πλήγωνε και τους τιμωρούσε, έρχονταν σε μας απαρηγόρητοι και προδομένοι, αφού δεν αναγνωριζόταν από Αυτόν η απόλυτη αφοσίωσή τους. Αργότερα όμως και αυτοί κατάλαβαν ότι τους τιμωρούσε γιατί τους αγαπούσε. Τους τιμωρούσε, όπως τιμωρεί ο πατέρας τα παιδιά του.

Έτσι, στη γη και στο ύδωρ που Του έδωσαν γονιμοποιήθηκε ο σπόρος Του και τα υψηλά ιδανικά Του.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν τα ψυχολογικά προβλήματα που τους δημιούργησε η αιφνίδια φυγή Του.

Καταλαβαίνουμε τη μοναξιά που νιώθουν τώρα που την καθημερινή τους ρουτίνα δεν θα τη σπάει η ζεστασιά των mail που τους έστελνε εξωυπηρεσιακά, ακόμη και τα μαύρα μεσάνυχτα.

Έχουμε λοιπόν υποχρέωση όλους αυτούς τους συναδέλφους να τους στηρίξουμε για τη ψυχολογική διαταραχή που τους προκάλεσε η απουσία Του.

Πρέπει να τους πείσουμε να μην εντοπίζουν το τραγικό βίωμα της φυγής Του σαν εγκατάλειψη.

Ίσως αυτή η συμπεριφορά Του προς αυτούς να υποδηλώνει και κάποιου είδους οιδιπόδεια καθήλωση.

Γνωρίζουμε ότι βασανίζονται και ταλαιπωρούνται και κάνουν ό,τι μπορούν να κινήσουν την προσοχή Του ακόμη και σήμερα.

Αντιλαμβανόμαστε την υποσυνείδητη προσπάθειά τους για αναπλήρωση της χαμένης πατρικής στοργής και φροντίδας.

Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν ξαναζήσει αυτό το θλιβερό συναίσθημα της απώλειας. Όταν έφυγε από κοντά τους ένας άλλος πνευματικός «μπαμπάς» τους, ο πατέρας των Greek Statistics, Νίκος Καραβίτης.

Όπως ο πανδαμάτωρ χρόνος επούλωσε τις παλιές πληγές, έτσι θα επουλώσει και τις νέες. Γι’ αυτό δεν πρέπει να τους παρασύρει ο πόνος και να στρέφονται απέναντι σε όσους δεν εκτίμησαν την ανεκτίμητη προσφορά Του.

Αυτοί οι ευσεβείς συνάδελφοι, για τους οποίους ο απελθών ήταν δόγμα πίστης, έχουν την υποχρέωση να βρουν τη δύναμη και το κουράγιο να συνεχίσουν.

Να συνεχίσουν με την ίδια αποτελεσματικότητα στο θερμοκήπιο της ΕΛΣΤΑΤ, που ο ίδιος δημιούργησε, τη βιοκαλλιέργεια στατιστικών προϊόντων που η βιολογική έρευνα της EUROSTAT αλλά και άλλων διεθνών οργανισμών πιστοποίησε και βράβευσε.

Αν, παρόλη την κεκτημένη γνώση τους, συναντήσουν εμπόδια στο δρόμο τους, Εκείνος μπορεί να κάνει ξανά την εμφάνισή Του και να τα γκρεμίσει με μια δεύτερη ορατή ή αόρατη παρουσία Του.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τόσα άλλα…

Όμως κλείνουμε, αποχαιρετώντας με σαρκασμό και χιούμορ, πολλές φορές μαύρο αλλά όχι μακάβριο, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που δημιούργησε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς εντός της Υπηρεσίας μας έχοντας τη στήριξη πολλών που είχαν απόλυτη συνείδηση της ενοχής του και της ενοχής τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s